Da vinden rørte ved havets fot

Som i Kjærleikens lune hender, lik Sola sin eineståande varme, Fjellet sin mektige substans og Himmelens forunderlege visdom, ligg Livets hjarte djupt omfamna i vår sjel som noko ein ikkje kan tenkje seg bort frå eller gjere tel glans. Det øydeleggjast ei av tidas tann, men bringast vidare av den eine sanne Vilje, Livets vedunderlege skjebne, vår Fridom. Sjela si bevisstheit i sin reinleik e ikkje noko anna enn Livets hjarte og kraft, som også e ditt og mitt Hjarte. Denne kjærligaste Vilje og mest eineståande tilstand, sjølve kjensla av Sanninga i seg sjølv og ikkje noko anna enn det.