Menneskedagar

"Mobilen, skjermen er ein spegel

eit auge som stirer frå ei svartblank flod

eg legg den vekk

men den svarte flata kviler aldri

den lastar inn i seg dagen, fuglesjelene

nyheitene,

måten blikket mitt glid over saker og ting på

alle bilar

all togn horisonten hadde

ligg og prøver

laste inn i seg Kolsekken i den sørlege himmelkvelven

i all stillheit

klarar det

den ligg og sleng

medan noko hos ekspansjonen av universet

sender og sender berre til denne"

Hos Kjartan Hatløy går det ei naturleg line mellom den svarte skjermen i handa til det neste uhøyrlege kneppet i ei supernova, mellom heite maur på tørt lauv til nekropolisen Saqqara i det gamle Egypt. I "Menneskedagar" tek Hatløy steget vidare frå vårt avgrensa tilvære i kosmos til ein dimensjon attom tid og rom. Og attom, det er her.